ನವದೆಹಲಿ: ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಗೂಢಚರ್ಯೆಯ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಹಾದಿ ತುಳಿದು, ಶತ್ರು ರಾಷ್ಟ್ರ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಸೆರೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬರೋಬ್ಬರಿ 27 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಯೌವನವನ್ನೇ ಕಳೆದ ಭಾರತೀಯನೊಬ್ಬನ ಮನಕಲಕುವ ಕಥೆಯಿದು.
26ರ ಹರೆಯದಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾಗಿದ್ದ ಪಂಜಾಬ್ನ ಗೋಪಾಲ್ ದಾಸ್, ದಶಕಗಳ ನಂತರ ತಾಯ್ನಾಡಿಗೆ ಮರಳಿದಾಗ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಭಾರತೀಯ ಬೇಹುಗಾರಿಕಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕರಾಳ ಮುಖವನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸಿದ್ದವು.
ಪಂಜಾಬ್ನ ಗುರುದಾಸ್ಪುರ ನಿವಾಸಿಯಾದ ಗೋಪಾಲ್ ದಾಸ್, 1984ರ ಜುಲೈನಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತಚರ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ಭಾಗವಾಗಿ ಗಡಿ ದಾಟಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಅಲ್ಲಿನ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಗಳ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದರು. 1986ರ ಜೂನ್ನಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಸೇನಾ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಅವರಿಗೆ 25 ವರ್ಷಗಳ ಕಠಿಣ ಜೈಲು ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಲಾಹೋರ್ನ ಕುಖ್ಯಾತ ಕೋಟ್ ಲಖ್ಪತ್ ಜೈಲಿನ ಕತ್ತಲೆಯ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಕಾಲ ಕಳೆಯುವಂತಾಯಿತು.
ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಮನವಿ ಹಾಗೂ ಬಿಡುಗಡೆ: 2011ರ ಮಾರ್ಚ್ನಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ನ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಕಾಟ್ಜು ನೇತೃತ್ವದ ಪೀಠವು, ಮಾನವೀಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಗೋಪಾಲ್ ದಾಸ್ ಅವರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವಂತೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಮನವಿ ಮಾಡಿತ್ತು.
ಕ್ರಿಕೆಟ್ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕತೆಯ ಫಲ: ಅದೇ ವಾರ ಮೊಹಾಲಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿಶ್ವಕಪ್ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಸೆಮಿಫೈನಲ್ ಪಂದ್ಯ ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಭಾರತ ನೀಡಿದ ಆಹ್ವಾನವನ್ನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಪ್ರಧಾನಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದರು. ಈ ಸೌಹಾರ್ದ ವಾತಾವರಣದ ನಡುವೆಯೇ 2011ರ ಮಾರ್ಚ್ 27ರಂದು ಪಾಕ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಆಸಿಫ್ ಅಲಿ ಜರ್ದಾರಿ ಅವರು ಗೋಪಾಲ್ ದಾಸ್ ಅವರ ಉಳಿದ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮನ್ನಾ ಮಾಡಿದರು.
ತಾಯ್ನಾಡಿಗೆ ಮರಳಿದ ಬಳಿಕ ಕಣ್ಣೀರು: 2011ರ ಏಪ್ರಿಲ್ 7ರಂದು ವಾಘಾ ಗಡಿಯ ಮೂಲಕ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ ಗೋಪಾಲ್ ದಾಸ್, “ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಜೈಲಿನಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರಲು ಭಾರತದ ಗುಪ್ತಚರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನೇ ಬಲಿಕೊಟ್ಟ ನಂತರ ನನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟರು” ಎಂದು ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟಿದ್ದರು.
ಗುರುದಾಸ್ಪುರದಲ್ಲಿದ್ದ ಅವರ ಕುಟುಂಬವು ಗೋಪಾಲ್ ಎಂದಾದರೂ ಮರಳಿ ಬರಬಹುದು ಎಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲೇ ಕಾದಿತ್ತು. ತಾಯ್ನಾಡಿಗಾಗಿ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ ಗೋಪಾಲ್ ದಾಸ್ ಅವರ ಈ ನೋವಿನ ಗಾಥೆಯು ದೇಶಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದ ನಡುವಿನ ಕಟು ಸತ್ಯವನ್ನು ಸದಾ ನೆನಪಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.





Leave a comment